Shqip · Read this story in English

Duke ndërtuar ura së bashku

Mbi dyqind veta, një javë kampi, një pagëzim në breg dhe një urë e ndërtuar dërrasë pas dërrase — historia e verës sonë të dhjetë.

Nga Dan & Annie Dupree · Lidhje · Korrik 2026

Faleminderit që na keni mbajtur në lutje edhe këtë verë. Shumë nga ajo që vijon ekziston falë lutjes suaj, dhurimit tuaj dhe besimit tuaj në këtë punë përgjatë dhjetë vjetësh — disa ditë në Kampin tonë Veror „Aventura e Besimit“ që nuk do t’i harrojmë lehtë. Por së pari, pak kontekst që ia vlen ta dini.

Familja e gjerë e Tek Ura, e mbledhur për kampin — qershor 2026.

Një pagëzim i parë, në të njëjtin breg

Vetëm pak javë para kampit, Durrësi humbi dy nga djemtë e tij dhjetëvjeçarë dhe një i tretë mbeti i plagosur rëndë, në një tragjedi me drejtues automjeti të dehur që tronditi gjithë komunitetin. Dy nga këto familje janë në zemër të punës sonë — të pranishëm rregullisht në vaktet tona komunitare, fytyra rreth tryezës në qelizat e kishës sonë. Kështu që, ndërsa mblidheshim në kamp, dhimbja ishte ende shumë pranë sipërfaqes për shumë nga familja jonë shqiptare.

E megjithatë, mbi dyqind veta u mblodhëm bashkë — fëmijë, gjyshër e gjyshe, persona në karrige me rrota, njerëz me aftësi të kufizuara në të nxënë, ekipi ynë shqiptar dhe vullnetarë nga Britania që dhuruan një javë të verës së tyre. Për disa familje ishte i vetmi pushim i gjithë vitit. Për disa fëmijë, ishte hera e parë që futeshin ndonjëherë në një pishinë. Dhimbje dhe gëzim, krah për krah — dhe secili prej tyre, i dashur në mënyrë të papërsëritshme.

Për disa fëmijë, hera e parë ndonjëherë në një pishinë.

Në po atë breg, festuam një pagëzim të parë — Dafina, që sapo ka nisur ta ndjekë Jezusin, ndërsa të tjerë përgatiten ta ndjekin edhe ata në ujë.

Gëzim në bregun e Durrësit — një pagëzim gjatë kampit.

Një urë, e ndërtuar dërrasë pas dërrase

Duke shënuar dhjetë vjet, bëmë një zgjedhje të qëllimshme: asnjë podium për personalitetet vendore. VIP-at që nderuam ishin vetë njerëzit e komunitetit — familjet, fëmijët, ata që zakonisht mbeten pa u parë. Ditën e fundit, secili lyeu një dërrasë druri me një lutje ose një falënderim, dhe së bashku ndërtuam një urë.

Çdo dërrasë mban një emër, një lutje ose një falënderim.

Ta ndërtojmë urën nga të dyja anët

Këtu duam të themi edhe diçka personale. Një pjesë gjithnjë e më e madhe e rolit tonë tani është në anën britanike të kësaj ure — duke i ndihmuar kishat partnere të shohin si mund të duket një përfshirje misionare e strukturuar dhe e vërtetë, dhe veçanërisht duke hapur dyer që të rinjtë të takohen me një mision real, jo të skenuar. Jemi vërtet të pasionuar pas asaj që Tek Ura mund t’i ofrojë familjes sonë më të gjerë baptiste: një partner i provuar dhe besnik, ku një kishë, një grup i vogël ose një i ri mund të hyjë në diçka që kushton dhe që është e vërtetë, e jo thjesht një mundësi fotografie afatshkurtër. Nëse kisha juaj do të dëshironte që Dan ose Annie të vinin ta ndanin këtë histori personalisht më vonë gjatë vitit, do të na bënte shumë qejf të dëgjonim nga ju.

Asgjë nga kampi nuk ndodhi falë një granti apo një institucioni. Ai u financua tërësisht me besim, dhuratë pas dhurate — dhe kështu vazhdon të ekzistojë Tek Ura, muaj pas muaji, mbi bujarinë e njerëzve si ju.

Duke parë përpara, së bashku

Ka disa gjëra për t’i pritur me gëzim së bashku. Këtë vjeshtë, po ftojmë të gjithë nëpër kishat tona partnere dhe Këshillin e Mbështetësve — familje, individë, klube vrapimi, këdo që ka dëshirë — të përfshihen në vrapimin me sponsorizim „Vrapo për Tek Ura“ në Tiranë. Detaje të tjera do të vijnë së shpejti, por filloni të mendoni nëse kjo është një dërrasë që mund ta lyeni edhe ju. Dhe pas kësaj vere, asgjë nuk do të na gëzonte më shumë sesa të shihnim të rinj nga kishat tona partnere të vinin e të ishin pjesë e kampit vitin e ardhshëm. Steve nuk është i vetmi që mund ta ketë idenë e tij për misionin të rishkruar.

Ju lutemi, lutuni për

• Familjet në zi në Durrës dhe komunitetin që ende po e përpunon këtë humbje
• Dafinën, të sapopagëzuar, dhe besimtarët e tjerë të rinj që përgatiten ta ndjekin në ujë
• Kishën në rritje, si në Tiranë ashtu edhe në Durrës
• Familjet e takuara në kamp që ende po e eksplorojnë besimin
• Pushimin e ekipit tonë shqiptar pas një vere të plotë dhe emocionalisht të rëndë
• Kishat në rrjetin tonë që po dallojnë përfshirjen e tyre në mision
• Të rinjtë që po mendojnë për një praktikë me At the Bridge
• Furnizimin e vazhdueshëm, muaj pas muaji, për punën në të dy qytetet

Faleminderit shumë — ju falënderojmë me gjithë zemër. Çdo kishe, çdo anëtari të Këshillit të Mbështetësve, çdo dhuruesi të heshtur që ndoshta nuk do ta takojmë kurrë personalisht: kjo histori është juaja po aq sa edhe jona. Faleminderit që e ndërtoni këtë urë bashkë me ne.

Me dashuri dhe mirënjohje, Dan dhe Annie Dupree · Tek Ura